مسائل روزمره بسياري هستند كه ارزش اظهار نظر، بررسي و تحليل از منظر فرهنگي، ارتباطی، رسانه ای و جامعه شناختي و... را دارند اما شرایط اقتصادی و فرهنگی جامعه به گونه ای است که آدمی را به سمت و سوی نامشخص و بی انگیزگی سوق می دهد.
اگر چند سال پیش به ما می گفتند روزگاری در این مملکت مفلوک می رسد که انسانی در گوشه ای از این سرزمین کهن، بدهکار نانوایی می شود آنهم یکهزار تومان، اگر به ما می گفتند می رسد روزی که بانویی برای سیر کردن شکم بچه اش مجبور می شود که ...، اگر به ما می گفتند روزی می رسد که انسان های زیادی برای تامین غذای روزمره شان بایستی ساعتها تا کمر در سطل های آشغال کنار خیابان بروند تا پسمانده عده ای دیگر را به عنوان رزق و روزی بر سر سفره خانواده شان ببرند، اگر به ما می گفتند قرار است عده ای زمام و افسار اقتصاد این مملکت را به دست بگیرند که این عده نه وجدان دارند، نه شرف، نه آبرو، و نه انسانیت سرشان می شود و نه اخلاقیات، اگر به ما می گفتند همین عده نهایت سوءاستفاده را از شرایط خواهند کرد و با رانت و رابطه روزگاری برای تان درست می کنند که هر روز با دیدن صحنه هایی زجرآور، طلب مرگ می کنید و بسیار متاسف و متاثر می شوید، اگر به ما می گفتند همین عده قرار است دلار 4200 تومانی بگیرند و با این دلارها، آینده کثافت زاده های خود را در آن گوشه دنیا تأمین می کنند یا با آن دلارها، کالاهایی وارد کنند اما آن کالاها را به من و شما به دلار 30 هزار تومانی بفروشند و... بسیار بسیار متعجب می شدیم و اصلا و ابدا باور نمی کردیم چون نسل ما انسان هایی را دیده بود که از جان و مال خود گذشتند تا این آب و خاک حفظ شود، نسل ما مردانگی و جوانمردی دیده بود، نسل ما نوع دوستی و همدردی و همدلی دیده بود، نسل ما انسان های بی ادعایی را دیده بود که در پی پست و مقام و جایگاه و سوءاستفاده از آن نبود.
اما متاسفانه آن روز با سونامی ویرانگر و مرگبار گسترده اش فرا رسید... روزی که مجبور شدی تخم مرغ را شانه ای 40 هزار تومان و مرغ هورمونی را کیلویی 35 هزار تومان بخری و همین مرغ و تخم مرغ نیز از سفره خیلی ها پرواز کرد... روزی که مجبوری ببینی انسانی شریف در گوشه ای از قصابی کز کرده تا خلوت شود و 5 هزار تومان طلب گوشت کند... روزی که طعم میوه برای ماه ها برای بسیاری از خانواده ها فراموش شد... روزی که عده ای زالو زاده و زالوصفت کالاهای اساسی و داروهای مورد نیاز این مردم فلاکت زده را احتکار کردند تا سر بزنگاه چندین و چند برابر به ما بفروشند یا صادرش کنند تا باز هم دلار به چنگ بیاورند... روزی که بسیاری از کارخانه ها و کارگاه های تولیدی که محل ارتزاق قشر عظیمی از این ملت شریف بود به واسطه سوء استفاده های آن عده، ورشکسته شد و درشان را گل گرفتند... روزی که کرونای چینی هم از راه رسید و اندک نان مردمان این سرزمین را هم آجر کرد و دردشان را بی درمان تر کرد و از نان خوردن شان انداخت و با جان عزیزانشان بازی مرگ به راه انداخت.
چرا بایستی چنین شود... چرا بایستی این ملت سختی دیده برای تامین نیازهای ضروری شان (نیازها و آرزوهای! دیگر که کاملا از ذهن و زندگی بسیاری رخت بربسته است) چندین برابر هزینه کنند بدون آنکه آینده ای برای خود یا فرزندانشان متصور باشد، چرا بایستی عده ای بی ریشه و بی هویت چنین بر سر این مملکت بیاورند که در مدیریت و مملکت داری، مضحکه و ملعبه کشورهای دیگر شویم.
روی سخنم با آنانی است که در این شرایط سخت، زندگی را بر مردم سخت تر می کنند و کالا و خدماتشان را چندین و چند برابر به مردم می فروشند: یک درصد، فقط یک درصد ؛ احتمال دهید که روزی می رسد که باید تقاص پس بدهید.
تقاصش سخت خواهد بود، نانی که به حلقوم خود و لجن زاده ها و اطرافیانت می ریزی به خون 80 میلیون آدم بی پناه آغشته است... یقین بدان که در این دنیا هم تقاص پس خواهی داد... تقاصش در فساد زن و بچه ات نهفته است... تقاصش در معلولیت و بیماری فرزندت نهفته است... تقاصش در جسم کثیف و بیمار و روح و روان آلوده ات نهفته است که آرامش را از تو گرفته و لقمه ای با خیال راحت نخورده و نخواهی خورد و از ثروت بادآورده ات لذت نخواهی برد... تقاصش در آه و ناله های مردان مردی نهفته است که روزی بارها و بارها شرمنده زن و بچه هایشان می شوند... این آه و ناله قطعا روزی دامن متعفنت را می گیرد... با جان و نان مردم بازی نکن.
نوشتن در این شرایط سخت است و قلم هم نای نوشتن ندارد اما این کاری است که از ما بر می آید... .

🔁ارتباط با من: @y_jaafari
(اگر می پسندید، با دیگران به اشتراک بگذارید)
t.me/yousef_jaafari