مقدمه:

بحران یکی از واقعیت های اجتناب ناپذیر زندگی بشر بوده و بشریت همیشه با انواع مختلفی از بحران مواجه بوده است، از قحطی، خشکسالی، سیل، زلزله، شیوع بیمارهای واگیردار گرفته تا جنگ ها و آلودگی های زیست محیطی و... تمامی این بحران ها به میزان حجم شان، آسیب ها و لطمات متفاوتی به محیطی که در آن رخ می دهند، وارد می کنند. حجم بحران به وسیله سه عامل، دامنه فراگیری، شدت وقوع و مدت دوام بحران مشخص می گردد. امروزه با گسترش فناوری های نوین ارتباطی و اطلاعاتی، رسانه ها قادرند وقایع دنیای پیرامون را لحظه به لحظه به سراسر جهان مخابره کرده و مردم اساسا از همین طریق اطلاعات را دریافت می کنند. فعالیت رسانه ها در عرصه اطلاع رسانی، آن ها را به عامل محوری شکل دهی افکار عمومی تبدیل و با توجه به قدرتی که در جذب توده مخاطبان دارند، نقش قابل ملاحظه ای در بحران ها و کشمکش های اجتماعی، سیاسی و... ایفا می کنند. البته درک عمومی جامعه و واکنش های تشدید کننده یا ثبات بخش توده ها در قبال بحران، منحصرا در اختیار رسانه ها نیست اما رسانه ها در این زمینه به عنوان یکی از مهمترین عوامل و بازیگران اجتماعی مطرح هستند و آنچه ذهن را به خود مشغول می کند، این است که آیا رسانه ها با محرک بحران همراه خواهند شد یا در مهار و برون رفت از آن گام برخواهند داشت؟ پرداختن رسانه ها به بحران و پوشش دادن آن یک مسئله عادی و بسیار معمول است.

مقدمه: در یک تعریف جدید و متأثر از تحقیق و پژوهش، تدریس و تجربه در این عرصه ؛ روابط عمومی را "مدیریت هوشمند ارتباطات انسانی" تعریف می کنیم. عرصه ای بسیار پیچیده و گسترده که کار در آن، نیازمند مداقه، تخصص و مهارت است و لازمه آن به روز بودن مستمر و آموزش و پژوهش می باشد. امری که مغفول مانده و مورد توجه جدی قرار نگرفته است.