ارتباطات و توسعه

ارتباطات به عنوان ركن اساسى زندگى اجتماعى و بشر همواره مطرح بوده و در طول تاريخ بشر، ارتباطات به شكل هاى مختلف موجبات رفاه و پيشرفت بشر را فراهم كرده است. در جهان امروز نيز با توسعه وگسترش ارتباطات بخصوص ارتباطات الكترونيكى وكامپيوترى، نقش اين عامل در افزايش رفاه ، ترقى و پيشرفت جامعه بشرى صدچندان شده است و به عنوان يك نقش محورى براى رسيدن به توسعه همه جانبه مطرح شده است. در عين حال به عقيده اكثر صاحبنظران ارتباطات، ارتباطات انسانى به عنوان زيربناى اين علم، از اهميت و جايگاه خاصى برخوردار است. به عبارت ديگر، پيش شرط توسعه ارتباطات در ابعاد گوناگون، توجه كافى به ارتباطات صحيح انسانى، ميان فردى وگروهى است.

نگرش ساختارى به ارتباطات و توسعه، ارتباطات را زيرساخت و پيش شرط رشد اقتصادى و توسعه مى داند و آنرا عامل آگاهى و سازماندهى و بسيج توده ها و توسعه اقتصادى و اجتماعى مي داند.

ارتباطات يك بخش اساسى و فراگير از نظام حيات بخش جامعه است و نحوه كاربرد موثر ارتباطات در شتاب بخشيدن به توسعه و كاهش دشوارى هاى آن نيز از محورهاى اساسى به شمار مى رود.

ارتباطات در فرايند يكسان تر شدن آگاهى هاى عمومى و ملى و همچنين افزايش آن ، تماميت ملى، يكپارچگى گروه ها و مجموعه هاى انسانى و بسيج اجتماعى و اقتصادى، رسيدن به توسعه اقتصادى و ملى،  مشاركت سياسى و همچنين افزايش موقعيت هاى رسمى و غيررسمى نقش حساسى ايفا مي كند.