نام«روابط‌عمومی»را عوض کنیم‌

روابط عمومی نوعی مهندسی سیستم است که میزان اثر آن در توفیق و دسترسی به اهداف سازمانی قابل محاسبه است. وقتی مدیر ارشد سازمان به ضرورت و اهمیت این بخش مهم و تأثیر‌گذار وقوف نداشته باشد دیگر نباید تغییر و توسعه‌ای را در این بخش انتظار داشت.

مدیر ارشدی که شناخت و وقوف نسبی از اهمیت و کارکردهای علمی روابط عمومی ندارد در انتخاب مسئول یا مدیر متخصص، خلاق و توانمند برای این بخش نیز ضرورتی نمی‌بیند و به انتصاب پسر خاله یا دوست بیکار یا تشنه ارتقای خود اکتفا می‌کند. دوست یا فامیلی که تکنیک‌های علمی روابط‌عمومی را نمی‌شناسد و در گیر و دار شیوه‌های سنتی و از کار افتاده قدیمی خواهد ماند.

یکی ديگر از دلایل مهمی که روابط عمومی‌ها در ایران هیچ‌گاه آن‌گونه که باید مورد توجه نبوده‌اند و از نظر نرم‌افزاری و سخت‌افزاری توسعه چندانی نیافته‌اند؛ نام «روابط عمومی» است.

هرچند روابط عمومی ترجمه عبارت انگلیسی public relations  است اما محدوده معنایی و کاربردی واژه public در انگلیسی مثل فارسی نیست. واژه «عمومی» در فارسی معمولاً به نام مکان‌ها یا ساختارهایی اضافه می‌شود که در نازلترین سطح برای رفع حوائج عمومی و ضروری مردم یا فرایندهای همگانی استفاده می‌شود مثل پارکینگ عمومی، امور عمومی و حتي دستشويي عمومي و نظایر آن.

از این رو ترکیب «روابط عمومی» به صورت ناخودآگاه در ذهن شنوندگان، هم‌ردیف دیگر مکان‌ها یا ترکیب‌های عمومی قرار می‌گیرد و از ارزش و اعتبار آن در اذهان عمومی و چه بسا در نزد کارکنان سازمانی کاسته می‌شود و به تبع آن سطح کارکردی آن هم نزول می‌کند. نگارنده پیشنهاد می‌کند واژه یا ترکیب مناسب‌تری معادل روابط‌عمومی انتخاب و استفاده شود تا روابط عمومی از این آفت و استیصالی که بلای جانش شده است رهایی یابد. شاید واژه «ارتباطات» در ساختار سازمانی دولتی و غیردولتی، مناسب‌ترین واژه معادل برای «روابط‌عمومی» باشد.